این غزل از طرف استاد رفیق نیای بزرگوار و مهربان

به مناسبت روز تولدم برای بنده ی حقیر سروده شده است.

استاد رفیق نیا کسی هستند که بنده بخش عظیمی از زندگی

شاعری ام را مدیون راهنمایی ها و تشویق های ایشان هستم.

                   ***

 
ما به يکديگر غزل هستيم و شعري همنژاد 

منزلي کانجا صفا هست و دل و عشق و مراد

حکمت اين همگرائي، دست من، دست تو نيست

حاکمش، احساسهاي آبي هست و عشق و ياد

من به خود، تو هم براي خود ... موازي مي رويم

من به تو، تو هم به من ... شد يک جهت، يک امتداد

دل به دل آوازها را گل بچين، گل را بخوان

دست تو در دست دل، پر مي زنيد اين بامداد

مردم چشمم سياه هست و همه شعرم سپيد

مرد و مردانه سياهي کن رها ! اي پاکزاد

حکم بازي ات دل است و دل، تکش در دست توست

حکم کن بر آتش و آب و زمان و خاک و باد

ما براي هم کميم و بين ما فرسنگ هاست

مرگ بر هر فاصله ! فرقي ندارد کم، زياد

درد دوري مي رود، دل را به باران گر زني

ديده و دل، دم به دم، از درد دوري دور باد

ياد او باش و خودت را ياوري کن تا خدا

يک به يک اشعار را، احساس داد او واژه داد

                   ***

اي نسيم مهربان کوچک نوازي تا چه حد {*}

غنچه اي پژمرده را اينگونه کردي باز و شاد

من چو صفري زير پا اما تو بر بام عدد

ارزشي دادي به من که جا نگيرد در مداد

صورت سرد قلم را مي گذارم بر زمين

تا نداده وجه ي ابيات زيبايت به باد

                ***

* = این چند بیت پاسخی ناچیز از اینجانب

در ادامه ی غزل، به استاد رفیق نیا است.